اشعه ایکس، گاما، بتا، نوترون، آلفا و ذرات اتمی به عنوان پرتوهای یون‌ساز و اشعه ماوراء بنفش مادون قرمز، میکویرو، لیزر، امواج رادیویی و نظایر آن‌ها به عنوان پرتوهای غیر یون ساز، از نیازهای طبیعی و مشروع است.  تماس با منابع مولد اشعه از سوی پرتوکار که حسب وظیفه با منابع مولد اشعه به طور مستمر و فیزیکی در ارتباط بوده و غیر پرتوکار که بنا به ضرورت نیاز به تماس با اشعه پیدا می‌نماید، مضر می‌باشد و در دو حالت به منظور حفاظت پرتوکاران و مردم و نسل‌های آینده و محیط در برابر اثرات زیان آور اشعه ایجاب می‌کرد مقرراتی تدوین گردد تا از کلیه افرادی که به کار با اشعه گمارده می‌شوند یا واحدی راه اندازی می‌نمایند و با تصدی آن واحد کار با اشعه انجام می‌دهند و از کسانی که با این واحدها در تماس قرار می‌گیرند، حفاظت به عمل آید. به همین منظور قانون‌گذار قانون حفاظت در برابر اشعه را در سال 1368 تصویب نمود و در جهت حسن اجرای این قانون، آیین‌نامه اجرایی آن در سال 1369 به تصویب هیات وزیران رسید. در این مقاله سعی بر آن است تا ضمن تشریح و تبین قانون مذکور در ارتباط با مزایای قانونی که به پرتوکار با اشعه تعلق می‌گیرد، قانون مذکور و قوانین مرتبط در آینه آراء هیات عمومی دیوان عدالت اداری بررسی شود.