یکی از نهادهایی که با شکل گرفتن اجتماعات و تولد جوامع شهری، ضرورت وجودی پیدا می‌کند، نهاد پلیس است. می‌دانیم که زندگی در جوامع بشری مستلزم برقراری ضوابط و مقرراتی است که ضامن بقای سلامت و استقرار امنیت باشد، به طوری که نحوه‌ی رابطه افراد را در زمینه‌های گوناگون تحت نظم خاصی در آورد. انتظام بخشیدن به امور جاری زندگی اجتماعی، بدون شک مستلزم وجود مأمورانی است که ضوابط و مقررات قانونی را اعمال و اجراء نمایند. بنابراین مأمورین پلیس باید آمادگی و معلومات لازم و کافی را داشته و انسانی با ویژگی‌های اخلاقی و اجتماعی مطلوب باشد تا بتواند در تحقق اهداف نقش اصلی خود را ایفا نمایند. از آنجایی که مأموریت‌های پلیس از حساس‌ترین کارها است، انسان مبتدی و ناآشنا به وظایف و قوانین و مقررات نمی‌تواند در امور محوله مثمرثمر باشد. بدیهی است که اگر ما وظایف یک پلیس را از زوایای مختلف بررسی کنیم و اهمیت آنرا تشخیص دهیم، پی خواهیم برد که مأمورین پلیس از عوامل موثر و مهم در ایجاد نظم و امنیت در جامعه می‌باشند و هرگونه سهل‌انگاری و عدم تخصص و نبود آموزش عواقب جبران‌ناپذیری را به‌بار خواهد آورد. مقاله حاضر به اهمیت کنترل رفتار و احساسات مأمورین پلیس در هنگام انجام وظایف محوله اختصاص دارد و برای پاسخ به این سوال که آیا مأمورین پلیس می‌توانند شرایطی را به‌وجود آورند تا افراد بتوانند بدون خوف از برملاشدن مطالب، واقعیت را بیان کنند و جوی را ایجاد کنند تا هراس افراد از بین رفته و آنها را به همکاری با خود ترغیب نمایند یا خیر؟ اشاره‌ای به نقاط ضعف و قوت شرایط موجود خواهیم داشت و راهکارهایی در جهت بهبود این وضعیت ارائه می‌دهیم.