در عصر ما افزایش بی‌رویه جرائم و ناکارآمد بودن شیوه اعمال کیفر در مبارزه علیه جرم، گرایش روزافزون به استفاده از نتایج تحقیقات جرم‌شناسی و یافته‌های آن در پیشگیری از جرم را در سیاست‌گذاری جنایی در سطح ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی از سوی دولت‌ها غیرقابل اجتناب کرده است. اصلاح و درمان شاخه‌ای از جرم‌شناسی بالینی است که در آن بازپروری و بازگشت مجرم به زندگی عادی اجتماعی از موضوعیت برخوردار است.
اقدام برای کاربردی کردن دست‌آوردهای جرم‌شناسی در پیشگیری از جرم و اصلاح مجرمین، متضمن پرسش‌های متعددی از این قبیل است: ضرورت اجرای برنامه‌های اصلاح و درمان چیست و شیوه‌های کاربردی اصلاح و بازپروری مجرمین کدم‌اند؟ زمینه‌های تقنینی بازپروری و اصلاح مجرمین در قوانین و آیین‌نامه‌های کشور به چه کیفیتی است؟ اجرای مجازات حبس چگونه می‌تواند به بازپروری محکومان کمک کند؟
 اقدامات اصلاحی در راستای بازپروری مجرمان را می‌توان در چهار مرحله دادسرا، دادگاه، حین اجرای حکم در زندان و مرحله پساکیفری پیش‌بینی و اجرا نمود. تدابیر اصلاحی و اجرای روش‌های اصلاح و درمان با بررسی و مطالعه پدیده مجرمانه، شخص بزهکار و برآورد درجه خطرناکی وی توسط مددکاران اجتماعی و متخصصان بالینی (تشکیل پرونده شخصیت) و اقدامات مداخله گرایانه می‌تواند در بازپروری بزهکار و بازگشت آبرومندانه وی به جامعه نقش بسزایی داشته باشد.