دوران نوجوانی و جوانی با تحولات فراوانی در زمینه‌های زیست‌شناختی، اجتماعی و روان‌شناختی همراه است و هر یک از این تغییرات، می‌تواند یک عامل بحران‌زا برای نوجوان و جوان در خانواده محسوب و در مواردی هم باعث وجود مشکلات رفتاری برای آنها ‌شود. از جمله‌ی این بحران‌ها و مشکلات، رفتارهای پرخطری همچون افکار خودکشی بوده که بی‌تأثیر از میزان انسجام خانواده نیست.
به نظر می‌رسد انسجام خانواده در بروز افکار خودکشی بی‌تأثیر نبوده و بررسی آن، نقش بسزایی در تشخیص مشکلات داشته و می‌تواند باعث پیشگیری از ناهنجاری‌هایی در گروه سنی پسران 20-18 سال شود و همچنین برای پیشگیری از چنین رفتارهای پرخطری باید نهاد خانواده را شناسایی نمود.
در تحلیل‌های آماری از 150 پرسشنامه سنجش افکار خودکشی بِک و پرسشنامه انسجام خانوادگی السون (1999) و تحلیل داده‌ها به کمک روش آماری ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس، توزیع فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد، از تأثیر وجود رابطه انسجام خانودگی (همبستگی، پیوند عاطفی و تعهد عاطفی) در پیشگیری از بروز افکار خودکشی در بین گروه فوق‌الذکر تأیید شده است. طبق این تحلیل، میزان پیوند عاطفی با میانگین 2/45، احساس همبستگی در خانواده با میانگین 39/39، انسجام خانوادگی با میانگین 01/92 و پایین بودن فاصله سنی والدین و فرزندان با میانگین 56 درصد، می‌تواند باعث جلوگیری در بروز افکار خودکشی در این گروه سنی گردد.