یک موقعیت امانی رابطهای را در برمیگیرد که بهموجب آن شخصی، به علت اعتمادی که از جانب دیگری به او شده است، متعهد میشود با رعایت کامل اصول وثاقت و امانتداری در جهت منافع شخصی اعتماد کننده اقدام نماید. تعداد زیادی از روابط حقوقی داخل در موقعیتهای امانی قرار میگیرند. ازجمله روابط میان وکیل و موکل، ولی یا قیم و مولیعلیه، مودع و مستودع.
ویژگی بارز موقعیتهای امانی احساس اعتماد و امنیتی است که جهت ایجاد اینگونه روابط حقوقی، یکی از طرفین رابطه به دیگری پیدا میکند. برایناساس، اقدام و پایبندی به چنین اعتمادی اقتضای آن دارد که اعتماد شونده از اختیاراتی که بدین ترتیب نسبت به دارایی اعتماد کننده پیدا مینماید، برای کسب منفعت شخصی استفاده نکند و همچنین جهت جلوگیری از هرگونه وسوسه و نقض احتمالی مصالح اعتماد کننده، نباید اعتماد شونده خود را در وضعیتی قرار دهد که میان منافع آنها تعارض ایجاد شود.
در حقوق ایران با توجه به تعابیر و اصطلاحات قانونی که قانونگذار جهت توصیف سمت مدیریت بهکاربرده است و نیز طبقهبندی رابطه مدیران و شرکتها در نظریه کلی نمایندگی توسط حقوقدانان، به نظر میرسد موقعیت مدیران واجد وصف امانی است. در این تحقیق آنچه خواهد آمد، ممنوعیتهایی است که درنتیجه امانی بودن سمت مدیریت بر اختیارات مدیران شرکتهای سهامی در معاملات خود بهرهمندی وارد شده است.
