امروزه به تجربه ثابت شده است که مجازات حبس نتوانسته رسالت اصلی خود ازجمله اصلاح و بازپروی مجرم را بهخوبی انجام دهد؛ بنابراین به دنبال شکست جرمشناسی اصلاح و درمان و جرمزا بودن زندان، هزینههای اقتصادی زیاد آن و تراکم جمعیت کیفری زندانیان زمینههایی در جهت بازاندیشی مجازات حبس از سوی کشورهای مختلف و به دنبال آنها، نهادهای بینالمللی از قبیل سازمان ملل متحد (بهعنوانمثال، مقررات توکیو) و شورای اروپا انجام شده است که در مورد حبس سعی شده است از آن بهعنوان آخرین حربه استفاده شود و بهتدریج جایگزینهای آن توسعه یافتند.
در حقوق کیفری ایران نیز قانونگذار برخی از این جایگزینها را در فصل نهم قانون مجازات اسلامی (مصوب 1392) پیشبینی کرده است. این مقاله بر بنیاد این جایگزینها به بررسی دارا بودن اهداف مجازات در سه نهاد جایگزین دوره مراقبت، خدمات عمومی رایگان، جزای نقدی روزانه که به کلی در نظام حقوقی ایران جدید هستند و اولین بار در قانون مجازات اسلامی (مصوب 1392) بیانشدهاند پرداخته شده است و در دو قسمت یکی به بررسی و نگرشی در جایگزینها و در قسمت دوم به دارا بودن اهداف مجازاتها در این جایگزینها پرداخته و در پایان نتیجهگیری شد که جایگزینها در جمع همهی اهداف مجازات را بجز ارعاب که ناشی از تغییر نگرش در سیاست کیفری میباشد، دارا هستند.
