حق مالکیت و بهتبع آن، اعمال حق مالکیت فضای محاذی از حقوق طبیعی مربوط به شخصیت انسان است. یکی از نیازهای حیاتی جوامع کنونی بهرهبرداری از زمین و توابع آن است. فضای محاذی بهعنوان مهمترین متعلقات زمین، همواره موضوع چالشهای فقه اسلامی و نظامهای حقوقی بوده است. در قانون مدنی ایران که بر پایه قانون مدنی فرانسه نگارش یافته، بهوضوح مالکیت زمین و فضای محاذی آن مقارن هم هستند و فضای محاذی زمین به لحاظ استقرار، تملک، تسلط، تفکیک، نقلوانتقال و همچنین امکان تسلیم عرفی واجد عینیت است و بدینجهت بهطور مجرد قابلفروش و وقف خواهد بود؛ حتی اگر مستحدثات مربوطه در آن موجود نباشد. مالکیت بر فضای محاذی در حد متعارف از متعلقات حقوق مالکانه اشخاص است و بهعنوان یکی از بدیهیترین مصادیق حقوق شهروندی، الزاماً باید موردحمایت قانونگذار قرار گیرد.در قسمت پیشین این مقاله در خصوص مبانی مالکیت عینی فضای محاذی، قاعده تسلیط، قاعده ید(تصرف)، قاعده لاضرر(نفی ضرر)، قاعده تبعیت(قاعده الفرع یتبع الاصل)، قاعده احترام به اموال دیگران و محدودیت در فضای محاذی توضیحاتی داده شد، در این قسمت به ادامه این مبحث میپردازیم.
