اصل تفکیک قوا به‌منظور جلوگیری از فساد و استبداد و نیل به اهدافی همانند تقسیم کار، تخصصی نمودن امور و توجه به مشورت بنا نهاده شده است. این اصل، اگرچه تأثیر بسزایی در تحدید قدرت داشته، اما به‌صورت کامل در این زمینه موفق نبوده و بسته به نوع تفکیک قوای حاکم در هر یک از کشورها، باعث حاکمیت طبقه خاصی از نخبگان و احزاب سیاسی شده و از سوی دیگر باعث شده فساد در بخش‌های گوناگون حکومتی منتشرگردد. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران پس از اشاره به یکی از مهم‌ترین اصول خود یعنی اصل ولایت مطلقه فقیه، نقطه پیوند و اتصال قوای حاکم در جمهوری اسلامی ایران را ولی‌فقیه و رهبری دانسته و اعمال حاکمیت قوای مزبور را تحت نظارت رهبری مشروع و قانونی می‌داند.
در این مقاله پرسش‌های زیر بررسی و پاسخ داده خواهد شد:
1- چگونه رهبری در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نظارت خود را بر هر یک از قوای سه‌گانه اعمال می‌کند؟
2- آیا نوع تفکیک قوای حاکم در جمهوری اسلامی ایران می‌تواند اهداف این اصل را محقق نماید؟