امروزه اصل «تناسب بین جرم و مجازات»، یکی از مهم‌ترین اصول پذیرفته شده حقوق کیفری محسوب می‌شود، به‌گونه‌ای که نادیده انگاشتن آن منطق حقوقی حاکم بر قوانین جزایی را زیر سؤال خواهد برد. درواقع اصلِ «تناسب بین جرم و مجازات»، تضمین کننده اجرای عدالت است، بدین معنی که به‌تناسب خفیف یا شدید بودن جرم ارتکابی، میزان مجازات نیز خفیف یا شدید می‌گردد.
هرچند عدالت نیز مقتضی آن است که جرم و مجازات با یکدیگر متناسب باشند، اما از منظر حقوقی آنچه که وجود چنین اصلی را لازم می‌شمارد، ویژگی «بازدارندگی حاشیه‌ای» آن است. درواقع اگر تناسبی بین جرم و مجازات وجود نداشته باشد، مجرم هیچ‌گونه دلیلی برای عدم ارتکاب جرائم شدید نخواهد داشت. این در حالی است که ظاهراً تبصره ماده‌ی 135 قانون مجازات اسلامی 92 با نادیده انگاشتن نقش بازدارندگی حاشیه‌ای این اصل، خود عاملی در افزایش آمار جنایی است، حال‌آنکه وظیفه قانون پاسداری از جامعه در مقابل ارتکاب جرائم می‌باشد نه آنکه خود باعث افزایش میزان جرایم در سطح جامعه گردد.