وضعیت جسمانی و روانی کودکان به‌گونه‌ای است که برخورد با آنها نباید همانند بزرگ‌سالان باشد، چراکه آنها غالباً قادر به تشخیص خوب از بد نیستند. بر این مبنا، کودکی به‌عنوان یکی از عوامل رافع مسئولیت کیفری در نظام‌های کیفری ایران و انگلستان پذیرفته شده است. بااین‌وجود، وضعیت این دو نظام کیفری یکسان نمی‌باشد و مقررات متفاوتی را از حیث سن مسئولیت کیفری و واکنش در مقابل کودکانِ خطاکار پذیرفته‌اند، به‌نحوی‌که بررسی رویکرد آنها نشان می‌دهد که مقررات مربوط به کودکی در حقوق ایران و به‌طور خاص قانون مجازات اسلامی 1392، دارای برخی اشکالات هستند که از آن جمله می‌توان به توجه نکردنِ کافی به رشد عقلی و تأکید بدون مبنا بر صرفِ رشد جسمانی، یا بلوغ، اشاره کرد. این در حالی است که برای احراز مسئولیت کیفری، توجه به هر دو عامل رشد جسمانی و رشد عقلی ضروری است. بر این اساس، مقاله حاضر درصدد آن است که از رهگذر بررسی تطبیقی کودکی در حقوق کیفری ایران و انگلستان، راهکارهایی، از قبیل پذیرش رشد جزایی و تعیین سن واحدی برای مسئولیت کیفری را به قانون‌گذار ایرانی پیشنهاد کند.