هدف از مجازات مجرم، زجر و تعذیب آن و مجرد تشفی خاطر اولیای دم و مانند این امور نیست؛ بلکه غرض، تأدیب و اصلاح مجرم و حفظ حیات مردم از شرور و مفاسد اجتماعی است. قانون‌گذار ایران در قانون مجازات اسلامی مصوب 1392، توبه را از عوامل سقوط و تخفیف در مجازات ذکر کرده است. تحقق توبه در شرایط خاص مورد نظر قانون‌گذار است، چرا که با حصول توبه مجرم، اصلاح وی که غرض از اجرای مجازات است تکویناً محقق شده و لذا اعمال کیفر منتفی می‌شود. از ابهامات موجود تفاوت توبه در جرایم حدی و تعزیری است که یکی از این تفاوت‌ها، عدم وجود موعد توبه در جرایم تعزیری و به عکس آن، تعیین مهلت توبه در جرایم حدی است. از نتایج این تفاوت، آثار توبه از جرم حدی در فرایند دادرسی در کلیه مراحل آن است که حدود اختیارات مقام قضایی را نیز مطرح می‌سازد. جایگاه توبه در سقوط مسئولیت کیفری و چگونگی آن در حدود و تعزیرات، ابهامی است که در این تحقیق به دنبال رفع آن خواهیم بود.