چکیده
وکالت در اصطلاح فقهی و حقوقی عبارت از این است که شخصی دیگری را در انجام امری نایب خود قرار دهد؛ به این شرط که در انجـام آن عمل قیـد مباشـرت نباشـد و موکل نیز اهلیت قانونی لازم را برای انجام آن دارا باشد. فقها در زمینه جایز بودن وکالت در دعاوی اتفاق نظر دارند و ملاک جواز وکالت، همان ملاک جواز نیابت است. وکیل به نیابت از موکل در مراحل دادرسی از تحقیقات مقدماتی تا صدور رأی حضور مییابد. در نظام حقوقی ایران و به ویژه در قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 امکان داشتن وکیل در مرحله تحقیقات مقدماتی پیشبینی شده است و لذا حضور وکیل در کلیه مراحل رسیدگی مجاز است. در این زمینه پیشنهاد میشود با گسترش فرهنگ وکالت در جامعه و بسط آن در مباحث فقهی، امکان داشتن وکیل در پروندههای مهم برای طرفین دعوا فراهم شود.
