در قراردادهای پیمانکاری و ازجمله قراردادهای پیمانکاری ساختمانی که بین کارفرمایان از یک طرف و پیمانکاران از طرف دیگر منعقد میگردد. هر یک از طرفین قرارداد برای اطمینان خاطر از اینکه طرف مقابل به تعهدات قراردادی خود عمل خواهد کرد، از دیگری ضمانتنامه بانکی مطالبه مینماید، ضمانتنامهای که کارفرما معمولاً از پیمانکار مطالبه میکند ضمانتنامه بانکی (حسن انجام کار) اطلاق میگردد و ضمانتنامهای که پیمانکار از کارفرما مطالبه مینماید ضمانتنامه پرداخت وجه خواهد بود. در جریان انجام پروژه بعضاً اختلاف حقوقی و تخلفات ناشی از ایفاء تعهد به وجود میآید که موضوع ضبط ضمانت فیمابین مطرح میگردد. هدف از انجام این پژوهش بررسی ماهیت حقوقی ضمانتنامههای بانکی و فرآیند ضبط آن در حقوق ایران میباشد. پژوهش از نوع توصیفی و تحلیلی بوده و به شیوه کتابخانهای و اسنادی انجام گرفته است. در نهایت با بررسی همهجانبه موضوع بر استفاده از تضمین عینی و گنجاندن آن در فرم فیدیک جهت تعیین نوع تضمین و استفاده از شخص ثالث معتبر در تضمین انجام قراردادها تأکید و نتیجهگیری گردیده است. همچنین تحقق یا عدم تحقق مطالبه صرفاً بر اساس شرایط مندرج در سند و بدون توجه به مفاد رابطه پایه سنجیده میشود.
