امروزه حقوق بیشتر کشورها تمایل دارند که جبران خسارت‌های معنوی به عنوان یک اصل، مورد پذیرش قرار گیرد که با توجه به تنوع و تکثر خسارات معنوی و منشأ پیدایش آنها، شیوه‌های متنوعی برای جبران این نوع خسارات پیشنهاد شده است.
ﺑﺮاى ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﺧﺴﺎرت ﻣﻌﻨﻮى ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮاﻳﻂ ﺳﻪﮔﺎﻧﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ (ﻓﻌﻞ زیان‌بار، ورود ﺧﺴﺎرت و راﺑﻄﻪ ﺳﺒﺒﻴﺖ ﺑﻴﻦ آن دو) اﺛﺒﺎت ﮔﺮدد، همچنین ﺑﺎﻳﺪ در ﻧﻈﺮ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﻈﻮر از ﺟﺒﺮان ﺧﺴﺎرت ﻣﻌﻨﻮى، ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻛﺎﻣﻞ زﻳﺎن وارد ﺷﺪه ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺸﻔﻰ، ﺗﺴﻜﻴﻦ و رضایت خاطر زﻳﺎن‌دﻳﺪه اﺳﺖ؛ زﻳﺮا ﺟﺒﺮان ﻛﺎﻣﻞ ﺧﺴﺎرت ﻣﻌﻨﻮى اﻣﺮى سخت اﺳﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ ﻣﻌﻴﺎرى ﺑﺮاى اﻧﺪازه‌ﮔﻴﺮى دﻗﻴﻖ آن وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﻟﺬا از ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﻰ ﻛﻪ ﺑﺘﻮان رﺿﺎﻳﺖ ﺧﺎﻃﺮ و ﺗﺴﻜﻴﻦ روﺣﻰ زﻳﺎن‌دیده را ﻓﺮاﻫﻢ ﻧﻤود ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ در آراى ﻣﺤﺎﻛﻢ می‌توان ﮔﻔﺖ ﻛﻪ دو ﺷﻴﻮه ﺑﺮاى ﺟﺒﺮان ﺧﺴﺎرت ﻣﻌﻨﻮى وﺟﻮد دارد. مهم‌ترین و بحث‌انگیزترین ﺷﻴﻮه ﺟﺒﺮان ﺧﺴﺎرت ﻣﻌﻨﻮى، ﺷﻴﻮه ﺟﺒﺮان ﻣﺎﻟﻰ اﺳﺖ. ﺷﻴﻮه دﻳﮕﺮ ﺟﺒﺮان ﺧﺴﺎرت ﻣﻌﻨﻮى ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻮه ﺟﺒﺮان ﻏﻴﺮﻣﺎﻟﻰ اﺳﺖ.
خسارت معنوی به جز در مورد دیه، قابل رأی دادن و تقویم است و دادگاه با لحاظ شرایطی می‌تواند زیان‌زننده را محکوم نماید و حتی قانون‌گذار می‌تواند در خصوص موارد پرتکرار، میزان خسارات را طی جداولی و به صورت حداقل و حداکثر تعیین کند که اگر این اتفاق روی دهد قضات بیشتر تمایل به صدور رأی خسارت معنوی خواهند داشت. در قسمت پیشین مقاله کلیات خسارت معنوی،‌ مبانی جبران خسارت معنوی و شرایط و چگونگی طرح دعوای خسارت معنوی و دادرسی راجع به آن مورد بررسی قرار گرفت، در این قسمت به ادامه مباحث می‌پردازیم.