امروزه مسئله اقلیتها در گسترهای مطرح میشود که ارتباط نزدیکی با ویژگیهای کلی زمان ما دارد مردم درصدد حفظ هویت خود در مقابل یک شکل سازی هستند. ازاینرو افراد و اجتماعات به یک میزان اشتیاق خود را به حفظ موجودیت خویش، استفاده از تواناییهای خلاقانهشان و داشتن نقشی فعال در زندگی ملی و بینالمللی ابراز میکنند. تنوعات فرهنگی، زبانی و مذهبی جوامع امروزی به جایی رسیده است که مفهوم اقلیت همچنان ظاهر است. اصطلاح اقلیت به جامعهای اشاره دارد که خود را بر محور هویتی متفاوت از جامعه به عنوان یک کل، سازمان مینهد و این تفاوت را علنی بیان میکند و خواستار به رسمیت شناخته شدن آن میشود. اقلیت عبارت است از گروهی از اشخاص که به سبب برخی از خصوصیات جسمانی یا فرهنگی خود، با برخوردی متفاوت و متمایز با دیگر اعضای جامعهای که در آن زندگی میکند روبهرو میشوند و درنتیجه خود را در معرض نوعی تبعیض جمعی میبینند. در اصول ۱۱ تا ۱۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به حقوق اقلیتها اشاره شده است. نگاه کلی و برآیند نگرشی که از این اصول و سایر اصول قانون اساسی به دست میآید این است که قانونگذار به حقوق اقلیت اهتمام داشته و خود را ملزم به رعایت آن میداند. البته در این میان برخی از اقلیتها را به رسمیت شناخته که این اقلیتها از امتیازات ویژهتری برخوردارند؛ بنابراین طبق قانون، صرف داشتن یک عقیده مذهبی، مانع از بهرهمندی افراد از حقوق مدنی، سیاسی و اجتماعی نخواهد بود و قانون اساسی این حقوق را به رسمیت شناخته است. به عنوان مثال آنجا که قانون اساسی سخن از امنیت قضایی و حمایت قانون از همه مردم میزند، هیچ سخنی از محرومیت اقلیتها، ولو اقلیتهای غیررسمی در ایران به میان نمیآورد. فهم کلی سازگاری حقوق اقلیتهای قومی در حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران با آنها، یکی از رویکردهای این تحقیق میباشد.
