شکنجه ابزاری است که در گذشته برای اخذ اقرار یا ادای شهادت به کار برده می‌شد و بعداً با تصویب کنوانسیون منع شکنجه در سال 1948 این عمل جرم شناخته شده و در سایر اسناد بین‌المللی نیز با این عمل مخالفت شد؛ اخیراً برخی با استناد به این اسناد به ویژه کنوانسیون منع شکنجه، تحمیل هرگونه رنج و عذابی را در قالب مجازات و حتی با فقدان عنصر معنوی یعنی داشتن انگیزه اخذ اقرار، شکنجه می‌دانند و ایادی این امر را به نقض حقوق بشر متهم و محکوم می‌کنند؛ اما بر اساس تعریف شکنجه در کنوانسیون منع شکنجه و سایر اسناد بین‌المللی، تنها بر درد و رنج‌‌های جسمی و روحی که با انگیزه اخذ اقرار یا ادای شهادت توسط مأمورین رسمی بر اشخاص متهم تحمیل می‌شود، شکنجه اطلاق می‌گردد و نمی‌توان مجازات‌‌های قانونی را که با هدف جلوگیری از تکرار جرم و برای مقابله با عمل مجرمانه انجام می‌شود، شکنجه تلقی کرد. یکی از دلایل عدم الحاق دولت ایران به کنوانسیون منع شکنجه همین موضوع است و دلیل دیگر نیز ناظر به افزایش هزینه‌های عمومی است که از طرف شورای نگهبان مغایر با اصل 75 قانون اساسی شناخته شد.