کودکان به عنوان آسیب‌پذیرترین کنش‌گران جرم، همواره باید مورد توجه متخصصین قرار گرفته و تا حد ممکن از ورود آنها به قلمرو حقوق کیفری به عنوان بزهکار و همچنین از تکرار جرم توسط آنها جلوگیری به عمل آید. مسئله بزهکاری اطفال، از جمله مسائلی است که امروزه دغدغه همه جوامع حقوقی است و روند رو به رشد این مسئله نیاز به استفاده و به‌کارگیری راهبردهای مناسب برای حل این معضل را تشدید می‌نماید. بر این مبنا هر یک از نظام‌های کیفری از روش‌های خاص بهره می‌گیرند؛ این در حالی است که جنبه پیشگیرانه در نظام عدالت کیفری در کشورهای مختلف به عنوان یک ابزار مؤثر و کم هزینه قابل مشاهده می‌باشد. لذا از آنجا که همواره پیشگیری مؤثرتر از درمان بوده و هم‌چنین اعمال مجازات‌های مختلف، هنوز هم با وجود فراوانی نتوانسته از ارتکاب جرایم بکاهد، امروزه سعی دولت‌ها بیشتر بر اعمال جنبه‌های دیگر پاسخ‌گویی به مجازات‌ها؛ از جمله مقوله پیشگیری متمرکز است. در همین راستا یکی از روش‌هایی که از تکرار جرم توسط اطفال پیشگیری می‌نماید، استفاده از اقدامات تأمینی و تربیتی است که متخصصین علوم جامعه‌شناسی و جرم‌شناسی، ضرورت کاربست آن را مطرح می‌نمایند؛ البته مناسب است این نوع اقدامات تمام اعمال ارتکابی توسط اطفال را تحت پوشش قرار دهد.