کودکان به عنوان آسیب‌پذیرترین کنش‌گران جرم، همواره باید مورد توجه متخصصین قرار گرفته و تا حد ممکن از ورود آنها به قلمرو حقوق کیفری به عنوان بزهکار و همچنین از تکرار جرم توسط آنها جلوگیری به عمل آید. مسئله بزهکاری اطفال، از جمله مسائلی است که امروزه دغدغه همه جوامع حقوقی است و روند رو به رشد این مسئله نیاز به استفاده و به‌کارگیری راهبردهای مناسب برای حل این معضل را تشدید می‌نماید. بر این مبنا هر یک از نظام‌های کیفری از روش‌های خاص بهره می‌گیرند؛ این در حالی است که جنبه پیشگیرانه در نظام عدالت کیفری در کشورهای مختلف به عنوان یک ابزار مؤثر و کم هزینه قابل مشاهده می‌باشد. اعمال مجازات‌های مختلف، هنوز هم با وجود فراوانی نتوانسته از ارتکاب جرایم بکاهد، امروزه سعی دولت‌ها بیشتر بر اعمال جنبه‌های دیگر پاسخ‌گویی به مجازات‌ها؛ از جمله مقوله پیشگیری متمرکز است. یکی از روش‌هایی که از تکرار جرم توسط اطفال پیشگیری می‌نماید، استفاده از اقدامات تأمینی و تربیتی است که متخصصین علوم جامعه‌شناسی و جرم‌شناسی، ضرورت کاربست آن را مطرح می‌نمایند؛ در شماره پیشین مفهوم تعزیر از منظر لغت شناسان و مبانی فقهی- حقوقی، تعریف طفل بزهکار در حوزه فقه و قانون و تعزیر یا تأدیب، بازدارندگی اطفال بزهکار از تکرار جرم در منظر فقهی مورد بررسی قرار گرفت، در این شماره به ادامه مباحث می‌پردازیم.