اصل صلاحیت مبتنی بر تابعیت مجنیعلیه یکی از مهمترین اصول صلاحیت فرا سرزمینی است که کشور متبوع مجرم یا مجنیعلیه با تکیه بر عنصر تابعیت برای خود حق رسیدگی به جرایم واقع در خارج از کشور را قائل میباشد.
در حقوق کیفرى ایران (تا قبل از تصویب قانون مجازات اسلامی مصوب 1392) اصل صلاحیت مبتنى بر تابعیت مجنیعلیه پذیرفته نشده بود. در حالی که کشورهاى زیادى این اصل مهم حقوق جزاى بینالملل را پذیرفتهاند؛ اما بعد از تصویب قانون مجازات اسلامی مصوب 1392، در یک تحول مفید و مطلوب و با در نظر داشتن این امر که پذیرش اصل صلاحیت مبتنی بر تابعیت مجنیعلیه، تأمین کننده منافع ملی و نشانگر توجه یک کشور نسبت به اتباع خود است، این اصل پذیرفته شده و برای اعمال آن نیز محدودیتهای حضور مرتکب در ایران در همه جرایم، مجرمیت متقابل و منع محاکمه قبلی در قلمرو جرایم تعزیری غیر منصوص شرعی پیشبینی شده است.
