بزهکاری پدیده‌ای است که همواره حائز اهمیت بوده و مدیریت و کاهش آن از توجه ویژه‌ای برخوردار است؛ در رابطه با پدیده‌ مجرمانه باید مدنظر داشت که هیچ‌گاه آمار جرم به‌طور کامل به صفر نمی‌رسد؛ اما می‌توانیم با استفاده از ابزار و راهکارهایی (ابزار پیشگیرانه) این آمار را به حداقل برسانیم که پیشگیری‌های رشدمدار یکی از این ابزارهاست. این مقاله با تکیه بر تحقیقات کتابخانه‌ای و روش تبیینی در ارتباط با پدیده‌ مجرمانه، به این موضوع خواهد پرداخت که وقتی صحبت از عنصر کودک و نوجوان به میان می‌آید باید برخوردی کاملاً متفاوت و بیشتر پیشگیرانه نسبت به آنان نشان داد؛ زیرا کودک و علی‌الخصوص نوجوان علاوه بر عناصر بیرونی و البته تأثیرگذاری عواملی همچون خانواده، همسالان و جامعه که بر اعمال آنها اثر می‌گذارد، دارای تغییرات شدید روحی و نوسانات دوران بلوغ نیز هستند که این موارد خود در زمره اهداف مهم در راستای نوشتن این مقاله بوده است؛ چراکه اگر این حالات به درستی مدیریت نشوند، خود می‌توانند در آینده زمینه‌ساز ارتکاب جرایم بزرگتری شوند. باید توجه داشت که رویکرد پیشگیری رشدمدار از بزهکاری اطفال و نوجوانان صرفاً نظری نیست، این روش باعث دست یافتن به یافته‌هایی در زمینه‌ شناسایی عوامل خطر گرایش به بزهکاری در زندگی اطفال و نوجوانان شده است که مداخلاتی را برای رفع عوامل خطر و یا خنثی کردن و دفع ضرر آنها طراحی و اجرا می‌کند و از سوی دیگر عوامل حمایت کننده در برابر گرایش به سمت بزهکاری را تقویت می‌نماید؛ بنابراین پیشگیری رشدمدار یکی از اشکال پیشگیری اجتماعی است که به دنبال بهبود پایدار توانایی‌های اجتماعی اطفالی است که به احتمال زیاد در معرض بزهکاری قرار می‌گیرند. در این مقاله با اتکا به مبانی نظری و ادبیات موجود در این زمینه، متناسب با شرایط حاکم بر جامعه به تبیین این مهم پرداخته شده است.