در جریان دادرسی کیفری، یک طرف دادستان با استفاده از ظرفیت دادسرا اعم از بازپرسان و ضابطان دادگستری و طرف مقابل، یک شخص به نام متهم قرار دارد؛ لذا به منظور برابر شدن موقعیت متهم در مقابل مقام تعقیب و برای اینکه رسیدگی کیفری، نتیجه‌ای عادلانه داشته باشد؛ این افراد باید دارای سلاح‌های برابر باشند؛ یعنی متهم باید ضمن داشتن حق انتخاب وکیل، بتواند از حضور شخصی آگاه به قوانین و مقررات بهره‌مند باشد؛ بنابراین از جمله حقوق اولیه و اساسی هر فرد، حق داشتن وکیل است، لذا حق برخورداری از وکیل تسخیری که قانون‌گذار در تبصره 2 ماده ۱۹۰ و ماده 348 قانون آیین دادرسی کیفری پیش‌بینی نموده، مبتنی بر اصل برابری در مقابل قانون، جلوگیری از محکومیت بی‌گناهان و تعهد حکومت جهت دسترسی عموم مردم به عدالت می‌باشد. در مقاله حاضر که به صورت تحلیلی و توصیفی و با استناد از منابع کتابخانه‌ای و با رویکرد به رویه قضایی تحریر شده است؛ در مقام پاسخ به این پرسش خواهد بود که آیا به صرف حضور وکیل تسخیری در دادگاه کیفری و عدم حضور متهم در جلسه دادرسی، موجب حضوری محسوب شدن حکم دادگاه می‌گردد یا خیر؟ که به دلایل متعدد اثبات می‌کند صرف حضور وکیل تسخیری در جلسه دادرسی کیفری و عدم حضور متهم موجب غیابی بودن رأی می‌باشد.